Το κουδούνι της επιστροφής στη φθινοπωρινή δράση σήμανε, και μαζί του σήμανε το κουδούνι υπενθύμησης μιας αγαπημένης μου δραστηριότητας, αυτής του blogging. Και θυμήθηκα μια ιστορία που έγραψα παλιά, και χάρισε χαμόγελα πολλά. Με την ιστορία αυτή, επιστρέφω (με πιο αργούς ρυθμούς, οκ) στην αγαπημένη μου μπλογκογειτονιά.  Που λέτε, πριν κάποια χρόνια, έν α κείμενο στην μπλογκογειτονιά για έναν γάτο πονηρό, φτιαγμένο από υλικά της καθημερινότητας, με φαντασία και μεράκι, μου θύμισε μια παλιά αγαπημένη σειρά κινουμένων σχεδίων: Tom και Jerry. Και τη στεναχώρια μου για τον έναν από τους δύο πρωταγωνιστές. Το θέμα της σειράς Θυμάστε το βασικό θέμα της σειράς; Ήταν η αντιπαλότητα μεταξύ του μεγαλόσωμου γάτου Tom και του μικρόσωμου ποντικού Jerry. Πεδίο δράσης, το σπίτι που φιλοξενούσε επίσημα τον Tom και ανεπίσημα τον Jerry. Κυνηγητό και δυνατή μουσική συνόδευε τη δράση, ξάφνιαζε και συγκινούσε. Χωρίς διάλογο, μόνο κάποια χαχανητά ακούγονταν και κάποιες φωνές αγωνίας. Οι πρωταγωνιστές...

  18 Ιουλίου,  ήρθε στη ζωή ο Νέλσον Μαντέλα. Θυμάμαι μία ρήση του, μία αγαπημένη μου ρήση, την προτροπή του   να κάνουμε επιλογές που αντανακλούν ελπίδα και όχι φόβο .   Ο Νέλσον Μαντέλα μάς έδειξε τον τρόπο. Τι θ α ήθελα να μοιραστώ σήμερα; Αυτό που με εντυπωσιάζει στη ζωή του, μία ζωή που φαίνεται να ήταν γεμάτη κατανόηση και προσφορά. Τρία γεγονότα, τρία σπουδαία μαθήματα ζωής. Με λίγα λόγια: Να παραμένουμε πιστοί στις αξίες και στα ιδανικά μας Να επιλέγουμε να ζούμε χωρίς πικρία και χωρίς θυμό Να μην σταματάμε να ονειρευόμαστε Το π ρώτο μ άθη μ α Το γεγονός πως παρέμεινε πιστός στις αξίες και στα ιδανικά που φώτιζαν την πορεία του στη ζωή – τον σκοπό του να σβήσει το μίσος στη γενέτειρά του. Πως δεν φοβήθηκε το τίμημα που θα πλήρωνε (τη φυλάκιση) για την επιλογή του να υπερασπιστεί τον εαυτό του και το δικαίωμα όλων των ανθρώπων για ισότιμη και ισόνομη συμμετοχή στη ζωή. Πως καμία απειλή εξωτερική και κανένας φόβος εσωτερικός δεν τον κράτησε μακριά α...

  Επειδή αυτά τα δυο, πάνε μαζί Καλοκαιράκι, ένα από τα αγαπημένα θέματα των καλλιτεχνών. Αγαπημένη εποχή των παιδιών, μικρών και μεγάλων. Αξίζει να αφιερώσουμε ένα κείμενο για το καλοκαίρι σε πίνακες ζωγραφικής, σύγχρονους και παλαιότερους. Και για τους/τις δημιουργούς.  Τα σχολεία κλείνουν, η ανεμελιά ξεκινά    Το καλοκαίρι ήρθε για να μείνει μαζί μας κάποιους μήνες και τα σχολεία είναι κλειστά, οι αυλές άδειες, η σιωπή δυνατή. School is Out, μας λέει με τον δικό της τρόπο η Elizabeth Adela Forbes, και στον πίνακα που ακολουθεί βλέπουμε καθαρά πως τα παιδιά έχουν τις ίδιες επιθυμίες ανά τον κόσμο, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες που τα περιβάλλουν. Θέλουν να παίξουν ελεύθερα, να εξερευνήσουν τον χώρο τους ελεύθερα, να κάνουν τις σκανταλιές τους. Η Καναδή ζωγράφος, με σπουδές ζωγραφικής στο Βασιλικό Κολλέγιο Τέχνης του Λονδίνου, εμπνέεται από τη μαγευτική φύση της Κορνουάλης και τα παιδιά. Τι βρίσκω ενδιαφέρον; Κ...

 Σάββατ ο πρωί, η μικρή μας φίλη κάθεται στη σκιά ενός ξεχασμένου δένδρου στην αυλή. Μόνη, στη σιωπή. Κανείς δεν ξύπνησε ακόμη. Βλέπει τους γονείς της. Τρέχει κοντά τους, να τους αγκαλιάσει με το πιο ζεστό, το πιο γλυκό χαμόγελό της. Μαμά!! Μπαμπά!! Πάμε να παίξουμε!! Καμία αντίδραση. Πάμε! Έκανα ό,τι μου είπαν. Ανέβηκα στην καρέκλα που χορεύει, να καθαρίσω το μεγάλο τραπέζι. Τα πήγα όλα μέσα, στο δωμάτιο με τις σκιές. Σιωπή. Δεν κλαίω πια. Δεν έκλαψα όταν έσπασε το παράθυρο πάνω και άναψαν τα φώτα έξω.  Μπήκα κάτω από το κρεβάτι. Με την κουβέρτα, να μην βλέπω. Γιατί δε μου μιλάτε πια; Καμία αντίδραση. Η μαμά και ο μπαμπάς είναι μια ζωγραφιά, σε τοίχο ενός κτιρίου για του πολέμου ορφανά. Για την κραυγή αγωνίας «γιατί δε μου μιλάτε πια» Μία ιστορία αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Στους ανθρώπους που στο πέρασμα του χρόνου είδαν τα όνειρά τους να ξεριζώνονται. 

 Κ άτι προσπαθούσε να γράψει στον υπολογιστή, κάποιο μήνυμα που ήθελε να στείλει εκείνη τη στιγμή, όμως τα χέρια της δεν τη βοηθούσαν, έτρεμαν. Σηκώθηκε να κάνει ένα διάλειμμα, να σταθεί δίπλα στο παράθυρο του γραφείου της, το αγαπημένο της σημείο στο σπίτι, αυτό που έβλεπε στο άναρχο πράσινο της αυλής. Εκεί στέκονταν το πρωί όταν ανέτειλε ο ήλιος, με μια ζεστή κούπα καφέ στα χέρια, περιμένοντας τα μάτια να ανοίξουν για δράση. Εκεί στέκονταν το βράδυ, με την ίδια κούπα στα χέρια, αυτή τη φορά με την ελπίδα οι σκέψεις να πέσουν για ύπνο πρώτες.  Από το παράθυρο του γραφείου, κοιτώντας ψηλά, μπορούσε σήμερα να δει ένα γκρι σύννεφο. «Τα γκρι σύννεφα φέρνουν βροχή» σκέφτηκε. Στο μεγάλο αυτό σύννεφο μπορούσε να διακρίνει ανθρώπινες μορφές, θολές. «Ποιοι θα μπορούσαν να είναι;» αναρωτήθηκε σιωπηλά. Να ήταν οι γειτόνισσες της απέναντι πολυκατοικίας, στο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου, που ξέρουν τα πάντα για τους πάντες;  Έτσι εξηγείται! Που ξέρουν και κουτσομπολεύουν τον γείτονα ...

  Μετά το Πάσχα  ταξιδεύουμε νοερά, ως την κοντινή μας Σερβία, να μοιραστούμε την αγωνία και ίσως επιθυμία του ποιητή Ντέγιαν Τζόρτζεβιτς, όπως ξεδιπλώνεται στο ποίημα που ακολουθεί, σε μετάφραση και επιμέλεια του Παναγιώτη Ασημόπουλου. Φίλε, σβήσε το φανάρι Δεν υπάρχει άνθρωπος Το νερό τον πήρε Κάηκε στη φωτιά Ή η γη τον έκρυψε. Στο βαρέλι σου Δεν υπάρχει θέση για έναν ακόμα Σύντομα θα έρθει η νύχτα Φείδου φωτός Πηγή: Natureworks

Μεγάλο Σάββατο, πρωί, οι χριστιανοί, φέτος Καθολικοί και Ορθόδοξοι μαζί, γιορτάζουν  την ταφή του Κυρίου και την κάθοδο στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Κι αν το τελετουργικό διαφέρει, η αίσθηση είναι κοινή και σεβαστή Πριν σημάνει η καμπάνα μεσάνυχτα του Σαββάτου, στην Ελλάδα, οι πιστοί προσέρχονται στην εκκλησία, στη  Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως. Μόλις οι δείκτες του ρολογιού δείξουν μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και προβάλλει ο ιερέας με μια δέσμη τριάντα τριών αναμμένων κεριών, όσα τα χρόνια του Κυρίου πάνω στη γη, ψέλνοντας το "Δεύτε λάβετε Φως" Κρατώντας αναμμένες λαμπάδες, το σύμβολο της μετάβασης από το σκοτάδι της άγνοιας στο φως της πίστης, πιστοί, ψάλτες και ιερείς βγαίνουν στον περίβολο της εκκλησίας. Είναι η στιγμή της ανάγνωσης του Ευαγγελίου της Αναστάσεως Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας  και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος Ακόμη κι αν δεν πιστεύουμε, ακόμη κι αν αμφιβάλλουμε, είναι ωραίο να τηρούμε τις ...